Pursuit of happiness@work…

‘Vandaag is de wereld in de ban van het idee van wellbeing. We moeten meer mindfull denken, mediteren, ons focussen op zelfontplooiing, regelmatig bewegen en gezond eten. Dan zullen we gelukkig zijn.’ Maar is dat wel zo?

Kunnen we geluk wel nastreven?

Dr Thomas Calvard en Dr Katherine Sang van de Heriot-Watt University hebben samen een nieuwe paper over positieve psychologie en wellbeing van werknemers geschreven.

De neoliberale mantra over meer vrije markt en minder staatsbepaling is meer en meer ingebed in onze sociale omgeving. Net zoals het idee over persoonlijke verantwoordelijkheid op de werkvloer.

Door de focus op individuele veerkracht in het onderzoek was het woord ‘stress’ bewust afwezig.

Mensen aanzetten om meer verantwoordelijkheid te nemen in hun leven en werkleven verbeterd niet enkel hun work-life balance. Het zorgt voor gezonde en gelukkige werkkrachten die zorgen voor meer productiviteit en competitiviteit.

De wellbeing industrie zit in de lift en beaamd nogmaals de nood aan de aanpak van een nieuwe manier van werken !

Met de verhoogde snelheid van het leven en de volatiele werkomgevingen beginnen we te beseffen dat wat ons hier heeft gebracht, ons niet meer zal verder helpen.

Andere modellen dienen te worden bekeken…

Corporate Wellness is op zich niks slecht maar het heeft ook zijn donkere kant. Het zorgt soms voor een verschuiving van de verantwoordelijkheid in het werkveld. Als iets fout gaat zullen we het niet als eigen verantwoordelijkheid zien maar verschuiven op de werkgever. En dat staat haaks tegenover de hierboven genoemde studie.

Hoe de wereld vandaag burn-out bij personeel uitlokt

De opmars van het neoliberalisme bracht snelle globalisatie en vergrote de inkomstenongelijkheid.

In de UK hebben meer werkuren, onzeker werk en onmogelijke verwachtingen ervoor gezorgd dat mentale problemen met 41% stegen!

De zware werk cultuur in London heeft geleid tot stress, uitputting en zelfs zelfmoord! Er zijn ook steeds meer gevallen van fysiek geweld tussen werknemers en werkgevers, en werknemers onderling.

Door zich te focussen op het individu is het nu ‘toegestaan’ een omgeving te hebben waar het ok is om het welzijn van werkers door te schuiven van de werkgever naar de werknemer zelf. Als je gestrest bent, je niet goed voelt op je werk, je moe bent… dan is het grotendeel je eigen fout. Wees veerkrachtig, ga uitdagingen aan en blijf lachen! Wie anders is verantwoordelijk voor je eigen welzijn?

Is het iedereen voor zich?

Uit het onderzoek blijkt ook dat ons werkveld iets is waar we ons spiegelen aan een ander. Het lijkt wel een competitie waaruit moet blijken wie de beste is. Solidariteit is ver te zoeken, het is ieder voor zich. Dit heeft voor een groot deel te maken met de snelheid van het leven.

Een verhoogde “pace of life” brengt nu éénmaal meer individualisme naar boven. We maken geen tijd meer voor elkaar.

Bedrijven die hun werknemers verwaarlozen en hun geluk negeren zorgt voor beschadiging van de reputatie en voorkomt de kans dat een organisatie, talent kan ontwikkelen. In de race for talent zullen deze bedrijven onverbiddelijk worden afgestraft.

Het maken van een menselijke connectie en een degelijk Human corporate wellbeing beleid zullen bedrijven geen windeieren leggen in de werkomgeving van de toekomst.

Human resource wordt een “asset” die je kan gebruiken om je bedrijf identiteit en “karakter” te geven. En zo werknemers te hebben die verantwoordelijkheid nemen en weten dat hun bedrijf het beste uit hen kan halen. Niet alleen voor het bedrijf, maar ook voor hun eigen ontplooiing.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.